Als de 20-wekenecho niet goed is

als de 20 weken echo niet goed is

Als de 20-wekenecho niet goed is

Zwanger zijn is fantastisch, maar soms ook heel verdrietig. Sophie moest na 23 weken zwangerschap afscheid nemen van Job. In deze serie deelt ze haar ervaring en de dingen die zij destijds had willen weten.

Sophie is zwanger van haar tweede. Ze verwacht dat de 20-wekenecho een routine-bezoek is, maar niets blijkt minder waar.

In verwachting

Wat gaat alles lekker. Niks te wensen. Een lieve vriend, een fantastische dochter van twee, een mooi huis, fijne vrienden. En sinds twee weken heb ik een nieuwe baan. Gewisseld van baan terwijl ik zwanger ben, wie krijgt dat nou voor elkaar. Ik moest vier dagen per week drie uur reizen en twee keer overstappen met de trein. Nu maar drie dagen per week een korter ritje. En dus meer tijd om te genieten van Puk en straks van de nieuwe baby.

Ons gezin wordt compleet, na vele hormoonbehandelingen. Twintig weken zwanger. Ik voel me lekker in mijn lijf, vind mezelf mooi met mijn dikke buik. De dag voor de twintig weken zeg ik tegen een vriendin: ‘Alles gaat zó goed, ik ben benieuwd hoe lang dat gaat duren.’

Uit verwachting

Een routine-bezoek, zo voelt de 20-wekenecho. Natuurlijk wéét je wel dat het een belangrijke echo is waarop ze wel een miljoen afwijkingen kunnen ontdekken, maar dat gebeurt tóch nooit. Hoe vaak hoor je nou eigenlijk dat het mis is? Juist: nooit. Ja, heel af en toe een horrorverhaal over een vriendin-van-een-vriendin-van-een-vriendin.

En toch… na vijf minuten stopt de echoscopiste

Ze kijkt ons indringend aan. Er zit teveel vocht in het hoofdje van de baby, zegt ze. Ze wijst op de monitor. Een zwarte vlek. Of dat ernstig is kan ze niet zeggen, maar het is reden genoeg om ons door te verwijzen naar een specialist. De grond zakt weg. Tranen rollen over mijn wangen terwijl ze de rest van het lijfje bekijkt. Alles lijkt verder in orde. En o ja, het is een jongen. Verdoofd lopen we naar de auto.

Job, zo heet hij

De longlist van babynamen is ineens ingekort. Job. Onze lieve Job. En iedereen mag het weten. De baby klinkt zo onpersoonlijk, besluiten we.

Ik vraag me steeds af: hoe voelt Job zich nu in mijn buik? Heeft hij pijn? Hoe gaat het met hem? Ik wil iets voor hem doen. Ik wil hem wiegen, troosten, vasthouden… lieve Job, je mama is bij je.

Een paar onzekere weken breken aan waarin Job’s lot nog onbeslist blijft. We zijn snel in goede handen. Een specialistisch ziekenhuis met een team van kinderneurologen, echoscopisten, maatschappelijke werkers en gynaecologen. We zijn bang voor het allerergste. Het grijze gebied waarin we moeten beslissen over zijn leven of dood.

Wat als één van ons hem wil houden en de ander de zwangerschap wil afbreken?

Wat doen we dan? Hoe neem je zo’n beslissing? We proberen niet vooruit te lopen op dit helse scenario en besluiten mee te gaan in het tempo van de specialisten. Die nemen één stap tegelijk en sluiten daarbij steeds iets uit. Nee, het is geen down-syndroom. Nee, er zijn geen andere chromosoomafwijkingen. Dat klinkt als goed nieuws, maar het vocht in Job’s hoofd wordt elke dag meer en zijn hersenontwikkeling komt steeds verder achter te liggen.

We hebben een indringend gesprek met een neuroloog. Ondanks dat ze niet kunnen achterhalen wat hij precies heeft, zal Job hoogstwaarschijnlijk nooit leren lopen, niet zelfstandig kunnen eten, poepen of zelfs hoesten.

En de vraag is hoe lang hij zal leven buiten mijn buik

Onze nachtmerrie wordt werkelijkheid. We staan voor een onmenselijke keuze. Een keuze over het leven van ons eigen kind. We staan er al snel volledig achter: we gaan de zwangerschap afbreken. Deze toekomst willen we Job niet geven. Het voelt heel helder. Als moeder schreeuwt alles in me dat ik voor Job wil zorgen. En ik besef me ineens dat er maar één manier is om dit te doen. Door hem verder leed besparen. Ons besluit staat vast. Uit liefde voor hem.

Nadat we het besluit definitief genomen hebben rijden we in de stromende regen van het ziekenhuis naar huis. Huilend stoppen we bij de MacDrive. Fastfood is onze guilty pleasure geworden na elk ziekenhuisbezoek. Zo ziet het toppunt van triestigheid er dus uit. We lachen door onze tranen heen. Een huilende zwangere vrouw naast een huilende man, knagend aan een BigMac op een parkeerplaats in de stromende regen. Een perfecte scene voor de slechtste film aller tijden.

Foto credit: Vlak voor de bevalling en ook daarna heeft Nina Crebas foto’s gemaakt van Sophie en haar gezin.




Moeder van Puk (2014) en Job (2016). Zwanger zijn is fantastisch! Maar niet altijd. Na de geboorte van Puk zat ik op een roze wolk. Maar mijn zwangerschap van Job verliep anders. Hij werd na 23 weken zwangerschap geboren en overleed in mijn armen. Het immense verdriet, rouwproces en verlangen naar een overleden kindje deel ik hier via blogs.


ZWANGER OF MAMA? ALLE TIPS DIE JE NIET WIL MISSEN, GRATIS IN JE MAILBOX

Van babykamer tot biologisch eten, van kinderkleding tot huidverzorging.

Schrijf je in:



Zwanger? Uitgerekende datum
Al mama? Geboortedatum kind

TOO MUCH INFORMATION?
Hoe meer je invult, des te persoonlijker de mails die je krijgt. 15 weken zwanger bijvoorbeeld, of Hoera, je baby wordt 1! Een nieuwsbrief waar je écht wat aan hebt dus.